Sawubona KwaZulu-Natal!

Juf Danielle – Directrice Mooibos – St- Pieters Woluwe

Juf Danielle zei: « Het voelt als thuiskomen wanneer ik vrijdag aankom in St Lucia. In de zes maanden dat ik weg was is er niks, maar dan ook niks, veranderd. De zon schijnt, een zeebriesje waait, de apen pikken nog steeds eten uit de vuilnisbakken, en ik word met een warme omhelzing verwelkomd door Katie, de business manager St Lucia van African. Mijn nieuwe thuisbasis is het toeristisch plaatsje St Lucia zelf, samen met de Deense project manager Malene, die hier een jaar is, en de andere volunteer coordinator Rian(zij voor medische projecten, ik voor onderwijs). We verblijven in een simpele lodge met basisvoorzieningen, maar zitten midden in het prachtige iSimangaliso Wetland Park (Unesco Erfgoed), 20 minuten te voet vanaf het strand. Hier is het niet ongebruikelijk ‘s avonds een nijlpaard op straat tegen te komen, of zebra’s, neushoorns of impala’s te spotten. Als je geluk hebt zelfs een olifant. Onze werkvloer ligt net buiten St Lucia, de omliggende plaatsjes Khula, Ezwenelisha and Dukuduka waar de lokale Zulu-bevolking woont. Uitgestrekte dorpen met zowel stenen huizen als hutten uit hout en golfplaten, « tuckshops » voor fastfood, supermarktjes met basisbenodigheden, zandwegen, kleuter-, lagere en middelbare scholen. De zulu’s noemen hun dorpen « communities », gemeenschappen. Een betere beschrijving is er niet, want hier leven mensen echt nog met en voor elkaar, in een echte hechte gemeenschap. African Impact ondersteunt deze communities al 15 jaar in samenwerking met de « Induna », de burgemeester van elke gemeenschap, die meebepaalt waar de meeste hulp nodig is.

De lopende projecten op dit moment zijn uiteenlopend: medische ondersteuning, workshops over gezond eten en hygiëne, leesclubjes in lagere scholen, Engelse les in kleuterscholen, naschoolse en vakantieactiviteiten in het Engels, scholenbouw/ bouwen van buitenklassen d.m.v eco-bricking,… Ook wordt er regelmatig een familie gekozen door de Induna die extra ondersteuning krijgt door bijvoorbeeld het bouwen van een nieuw huis, leren lezen voor de oudere familieleden, huiswerkhulp voor de kinderen, … Ook mijn eco-project voor de KwaNyamazane primary school zal nog deze maand worden opgestart.

Er is voldoende werk! Maandag moet ik dus meteen aan de slag. Het is allereerst een fijn weerzien met mijn Zulu-collega voor de onderwijsprojecten: Nok. We konden het in de zomer al goed met elkaar vinden, en samen willen we de onderwijsprojecten tot een hoger niveau tillen. Mijn eerste vrijwilliger om op te leiden komt pas op 22 maart, en ik ben dus niet alleen verantwoordelijk voor het voorbereiden van haar opleidingsworkshop, de lesprogramma’s en lesinhouden van de lopende projecten, maar ook het zelf geven van de lessen. Deze week staan we in KwaNyamazane primary school (een oude bekende!) en in Monzi Primary School met een leesclub voor het zesde leerjaar. Begrijpend lezen in het Engels is voor veel lagere scholen een groot pijnpunt en gemiddeld 10% van de leerlingen lezen (technisch) op niveau eerste leerjaar. Over begrijpend lezen zelf niet te spreken.

De rest leest (begrijpend) op niveau derde leerjaar. Over 2 jaar zitten ze op de middelbare school en worden 80% van de vakken in het Engels gegeven en zouden ze zowel Zulu als Engels vloeiend moeten kunnen spreken, lezen en schrijven. De realiteit is keihard. Differentiatie in een klas van soms 60 leerlingen is voor één leerkracht vrijwel onmogelijk, en zwakke leerlingen « sukkelen » dus maar door zonder het Engels, deels hun toegangsticket tot een hogere opleiding en een betere toekomst, echt machtig te worden. Een haalbaar en uitdagend lespakket op maat aanbieden voor de 2 doelgroepen (technisch en begrijpend lezen) wordt één van mijn uitdagingen voor de komende maanden.

‘s Ochtends geven we Engelse initatie in kleuterscholen (de zogenaamde « creches). Heerlijk en dankbaar, maar hard werk. De kleuterscholen hebben geen vaste doelstellingen waar naartoe gewerkt moeten worden, de kleuterjuffen zijn niet of amper opgeleid en bieden vrij weinig inhoud aan, waardoor de kinderen vaak weinig structuur, dagrituelen en sociale vaardigheden meekrijgen. De komende 6 weken staan we in de Siyanoqba creche, een kleine kleuterschool met ongeveer 30 kinderen. We hebben een 16-tal kinderen geselecteerd voor de Engelse initiatie, zij worden volgend jaar 5 en gaan dan naar de lagere school waar Engels standaard aangeboden wordt. Ons lesprogramma bestaat hoofdzakelijk uit tellen tot 10, kleuren en vormen en een vast thema met basiswoordenschat. Klinkt simpel, is het echter niet altijd! Deze kinderen zijn een passieve aanpak gewend en durven ofwel niets te zeggen of herhalen woord voor woord wat je zegt, zonder te weten wat ze uitkramen.

Er is weinig materiaal, geen geschikt leslokaal, maar gelukkig wel een buitenklas met 2 krijtborden en 2 bankjes van eco-bricks! Geduld uitoefenen, dingen uitproberen, lessen aanpassen, gebruik maken van de Zulu-vertaalkunsten van mijn collega Nok en vooral de hartverwarmende indrukken opnemen. De kinderen doen het hier met zoveel minder, maar zijn gelukkig en zijn in zoveel opzichten exact hetzelfde als onze kinderen op Mooi-Bos: grapjes uithalen, babbelen wanneer het eigenlijk niet mag, eindeloos kunnen spelen, hele verhalen tegen de juf komen vertellen (in Zulu…geen idee wat ze me allemaal al toevertrouwd hebben), heerlijk een tienuurtje oppeuzelen (standaard chips hier, maar een enkeling heeft toch ook wel een banaan of een appel!) en de inhoud van de brooddoos delen met je buurman.

Op donderdagnamiddag gaan we naar het huis van Nonhlahla, een vrouw van midden 30 met een bewogen levensverhaal. Ze leeft in een houten hut met haar dochter en diens baby en de 2 kinderen van haar 2 andere kinderen die in Durban werken en wonen. Nonhlahla heeft haar school nooit kunnen afmaken en African Impact helpt haar nu met Engels lezen en schrijven en geeft ook huiswerkhulp aan haar kleinzoon Silo. Het is hartverwarmend en dankbaar werk, Nonhlahla is gemotiveerd en haar zelfvertrouwen groeit met elke nieuwe zin die ze leert. Aan het einde van de les kan ze zichzelf in het Engels voorstellen en kort iets over haar familie vertellen. De komende maanden zullen we elke donderdagnamiddag bij haar langsgaan.

De week is voorbijgevlogen. Volgende week hebben we een vergadering over het eco-project op KwaNyamazane Primary, want we willen de fantastische 3500€ van de ouders van Mooi-Bos op een zo efficiënt mogelijke manier inzetten. Het zal een drukke maar zo dankbare 6 maanden worden. Ik ben er klaar voor!

Ondertussen pikken de apen nog steeds appels uit onze keuken, kom ik een everzwijn tegen tijdens mijn looprondje naar het strand, heb ik nog maar één warme douche gehad, maar zijn we al blij dat er überhaupt water is, spotten we nijlpaarden in iemands tuin in St Lucia, en is links autorijden nog een flinke uitdaging… Dit is mijn thuis voor de komende maanden, en het voelt goed!

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.